یاددوران کودکی

    منزل ما دارای چهار ا تاق بود که  اتاق بالا  را( بالا خانه ) صدا  می زدیم  و تراس جلوی  بالا خانه را(  تلار ) می نا مید یم . دیوار خانه از کاهگل  بود ،  وطرز تهیه آن چنین بود که  پس از  مخلوط گل و کاه (با لگدزدن ) آنگاه  گِل  را پهن نموده ، و با ضربات محکم  توسط وسیله ای چوبی  ( لوسکو ) آنرا فشرده می کرد ند ،سپس بصورت قالب های (خشتی) بصورت   مربع  می برید ند و پس از کمی خشک شدن آن برای  چیدن  دیوار استفاده  می کردند . به این  تکه های  گلی  ( چینی) می گفتندو به آن  دیوار ، ( دیوار  چینی ) می گویند . ( که شاید  چینی از " چیدن " روی هم   قطعه های  گل گرفته  شده با شد ) ا نجام ا ین عملیات سخت ، معمولا ً  توسط افراد ترک زبان مها جری بود  که از خلخال و دیگر مناطق  وارد ا ین  محدوده شده بودند و در ا ین نا حیه  ساکن بودند ( روستا ئیان  ا ینان را" کرد  "خطاب می کردند  و محله ها یی که این افراد ترک زبان  مها جر  وجود داشتند به غلط ،   "کرد محله "  می شنا ختند  ) در خود ِ پامسار بعبارتی سمت غرب آن که تعدادی ترک  زبان می نشستند به این قسمت  " کرد محله " خطاب می کردند !

  پشت  منزل ما چا له ای (با نام " برف چاه  ") بود که قبلا ً در آن برف را در هنگام  زمستان  جمع آوری  و روی آن را می  پوشاندند ، این برف  سرمای خود را  حفظ می کرد  تا اینکه درگرمای تابستان بتواننداز آن  استفاده  کنند .  همچنین جنگلی ( با  بیشه و خارو درخت ) در پشت خانه مان  وجود  داشت  که بعد ها تبدیل به  مزرعه  گشت . وجود چنین  مکان هایی موجب می شد تا حیوانات  وحشی مانند خوک  و شغال  در  محل  نیز  زندگی نمایند. خوک ها در  تا بستان  به مزارع برنج  و باغات  حمله ور می شدند  و کشاورزان  و باغداران مجبور  می شدند از  مزرعه خود در مقابل  هجوم  وحشیا نه ا ین حیوان موا ظبت نمایند ، و یا با  سا ختن کلبه ای (باکدام )در  مزرعه  (یا در  باغ ) به نگهبا نی  می پرداختند و هنگام  احساس  وجود  خوک با داد و فریاد  در رماندن آنان  تلاش می کردند .  تا زمانی که در روستا ساکن بودم  ؛ شب ها  از محله های  همجوار ده مان ، فریاد  کسا نی  که  برای  ترسا ندن  خوک  داد می  زدند   شنیده می شد . همچنین در کود کی ام  وجود خرس در محل ما را  گزارش می دادند  که  بعد ها  با  گسترش آبادی  و رشد جمعیت  و زیر کشت (برنج ) رفتن  جنگل ها ، تعدا د نسل ا ین حیوانات  کم و یا به مناطق  دامنه  کوه  عقب نشینی کردند . اما  وجود شغا ل که در کمین مرغ و اردک مردم هستند ،  همچنان موجب  آزار روستا ئیان است !  در طول  سه دهه  اخیر،  تعدادی از گونه های پرند گان و  گیا هان در این مناطق  کم و یا از بین رفته اند  . از جمله این پرندگان  می توان از  قر قاول  ( تورنگ )   خاخاج (اسم محلی )[  پرنده  تمام سبز رنگ که تنها در بهار و تابستان  به محله ما  مهاجرت می کرد و در بین سوراخ درختان  کهنسال لانه می گذاشت  ]  نام برد .گویا  جمعیت  این  پرندگان  با رشد تکنو لوژی (در سهولت شکار آنان )  و رشد جمعیت انسانی ،و در نتیجه از بین رفتن درختان  و هم چنین  تعداد زیادی از گونه های  کم یاب  گیاهی نیزاز بین رفته اند .

 

/ 0 نظر / 44 بازدید