زندگی مدرن از انسان  یک روح خشن ِ ضد طبیعت و ضد مهربانی ساخته است.این است که همه چیز را در این خوی مدرنیسم  که جز سود و مصرف نمی شناسد ما را نسبت به طبیعت  بی تکلیف و بی مسئولیت ببار می آورد.ما فکر می کنیم که  نسبت به طبیعت هیچ تکلیفی نداریم  خود را حاکم مطلق بر طبیعت و جانداران و نباتات می دانیم و فکر می کنیم چون اشرف مخلوقات هستیم پس همه چیز آفریده شده برای ما تا به هر طریق خواستیم از آنان استفاده کنیم!

سیستم های اقتصادی به نحوی عمل می کنند که  اگر قرار است  کار آفرینی و سود  آوری داشته باشیم  باید  تولید و مصرف گرائی را بالا ببریم .اما هر قدر تولید بیشتر داشته باشیم همانقدر تولید زباله و ضایعات بیشتر خواهیم داشت .ازدیاد مصرف یعنی ازدیاد تولید و ازدیاد تولید و مصرف یعنی ازدیاد ضایعات .بطور مثال هر قدر تولید خودرو بیشتر داشته باشیم ،درست است که اشتغال زائی می کند اما  با فروش این خودروها دود بیشتر تولید می کنیم ،بایستی نفت بیشتر استخراج کنیم تا سوخت آن همه خودرو را تامین کنیم . استخراج معادن و نفت ما در این صد سال اخیر و تولید دود و گاز های سمی در این چند دهه  به اندازه طول  حضور انسان در کره زمین بیشتر بوده است .

اما الان کم کم داریم وارد مرحله ای می شویم که بایستی حقوق  طبیعت ، گیاهان و سایر جانداران را نیز را متوجه باشیم و به رسمیت بشناسیم . یعنی ما یک دوره خرابکاری برای نابودی طبیعت را پشت سر گذاشته ایم  با تکنولوژی پیشرفته  حیوانات را شکار کردیم ، آبزیان را صید کردیم  ، با تولید ماشین  و دود  جو را آلوده نموده ایم  با دامداری  گاز متان تولید نموده ایم با  کشاورزی  صنعتی  آب ها را آلوده کرده ایم . با شکار و صید بی رویه  نسل جانداران را منقرض کرده ایم ... اما  الان این احساس  اشتباه  در ما ، نسلی که متوجه اهمیت آن شده -  دارد کم کم رشد می کند که نباید طبیعت  و محیط زیستن را تخریب کرد.

در هر ثانیه  جنگلی به اندازه زمین فوتبال تخریب می شود. بین رشد درختان و قطع آنها  ناهمزمانی شدید وجود دارد  یعنی  فرض یک درخت در صد سال رشد  می کند اما در کسری از ساعت از بین می رود . رشد جمعیت و استفاده شدید به فراورده های چوبی  طبیعت و جنگل هارا مورد تهدید قرارداده است .

 بنابر این اگر همه موارد  را از امروز رعایت کنیم  سال ها و بلکه قرن ها زمان نیاز هست تا  تخریب طبیعت جبران شود تا چه رسد به اینکه هنوزهر روز با مکانیسم پیشرفته ای که در اختیار کشورها است در تخریب طبیعت و محیط زیست  بیشتر تلاش دارن!

اکنون ما نسل متمدن متوجه اشتباه تاریخی  شده ایم  و داریم کم کم از حقوق جانداران و طبیعت صحبت می کنیم  و درک کرده ایم که ما در این دنیا  امانت داری بیش نیستیم./ یونس محمدی پورفروردین 95



تاريخ : ۱۳٩٥/۱/٢۳ | ٧:٥۱ ‎ق.ظ | نویسنده : یونس محمدی پور | نظرات ()



تاريخ : ۱۳٩٥/۱/٢۳ | ٧:٤٩ ‎ق.ظ | نویسنده : یونس محمدی پور | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.